Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2007

Αδυνατώ να καταλάβω.

Αδυνατώ να καταλάβω. Όχι ένα, πολλά πράγματα. Ε...χμ... ΟΛΑ τα πράγματα. Αδυνατώ να τα καταλάβω. Συμπεριφορές. Σιγουριές.

Δεν με νοιάζουν τα φυσικά φαινόμενα και όλα τα λογικά. Η απλοποίηση και η εξήγηση. Μάτια μου, αν ότι περνούσε από το κεφαλάκι μας χαρακτηριζόταν από τη λογική, θα είχαμε διακόπτη On off και μπαταρίες αντί για στομάχι. Δεν έχουμε όμως...


Περνάει ο καιρός, άλλες φορές στεγνός σαν ξερός καπνός που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια, και άλλες φορές έχει αυτή τη νοστιμάδα που δοκιμάζεις με την άκρη της γλώσσας και λες: Θέ μου, ποτέ να μην τελειώσει.


Ξέρεις τι καταλαβαίνω? Όταν βρέχει και με φιλάς κάτω από τη μαρκίζα. Το νερό τρέχει στο σβέρκο σου αλλά δεν είναι αυτό που σε ανατριχιάζει...

Καταλαβαίνω το βλέμμα σου όταν χαμένος στις παρέες νιώθεις μόνος. Αλλά εγώ ξέρω, πως δεν είμαι αυτή που θα σου γεμίσει τα κενά. Μα ποια είναι? Καμία μάτια μου, γιατί τα κενά δημιουργούνται ως αντιπυρικές ζώνες και εσύ που φοβάσαι τη φλογίτσα, μόνο τέτοιες έμαθες να φτιάχνεις. Αν ήταν να μη φοβόμαστε τα συναισθήματα, θα είχαμε διακόπτη On off και μίζα για καρδιά. Θα είμασταν πυροσβεστικές.

Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να πετάμε. Δεν έχουμε φτερά. Μα με αγγίζεις με τη σκέψη σου και με τινάζεις στο άπειρο. Με ακουμπάς με το δάχτυλο και με διακτινίζεις όπως ο Σποκ τον κάπτεν Κερκ. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται. Αλλά αν καταλάβαινα θα είχα διακόπτη On off και τουρμπίνες αντί για πόδια. Θα ήμουν ελικοπτεράκι.


Δεν θέλω να καταλάβω, γιατί δε μου μιλάς. Γιατί ό,τι θέλω απομακρύνεται σαν τον ίσκιο μου όταν περπατώ. Σταθερά και αδυσώπητα. Η δική μου η ηθική ποτέ δεν συμβάδισε με την ηθική τους. Η μεγαλύτερή μου υποχρέωση ήταν πάντα απέναντι στον εαυτό μου. Ποτέ απέναντί τους. Αν ήταν να δίνω σημασία στον κόσμο θα ήμουν μια γέφυρα με διόδια. Με κουμπάκι να ανεβοκατεβαίνει η μπάρα και ανθρωπομετρητή. Με εσοχή για τα ψιλά και ταμπέλα για καλό ταξίδι. Δεν είμαι όμως, είμαι μια γέφυρα που ενώνει σπασμένες άκρες. Δε χωρίζει κόσμους. Αγαπάει τον κάθε κουρασμένο ταξιδιώτη και του ανοίγει εύχαριστως το δρόμο για το άπαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: