Και μου ‘λεγαν πως ποτέ δε γίνονται τα πράγματα έτσι όπως τα θέλεις. Μα άκουγα? Κάγχαζα δίνοντας υπερβολική εμπιστοσύνη στα νιάτα μου. Στις δυνάμεις μου. Εσείς δε μπορείτε σκεφτόμουν. Εγώ μπορώ. Μπορώ γιατί μισή θεός και μισή ημίθεος, δεν έχω όρια. Δεν με φτάνουν οι περιορισμοί. Σκεφτόμουν κι άλλα κλισέ. Ό,τι δε θέλουμε δε μπορούμε κλπ κλπ κλπ. Εξυπνακίστικα μου φαίνονται όλα πια. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά οι εξυπνάκηδες πάντα μου προκαλούσαν οίκτο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου