Ξέρω γω?

Αγνοώντας τα περισσότερα πράγματα έφτασα στη μέση του βίου μου. Στη μέση της θάλασσας, στη μέση του πουθενά. Μέσα σε ένα πηχτό σκοτάδι, και με έναν άνεμο να λυσσομανάει αναγνωρίζω αξίες και στάσεις ζωής. Παίρνεις τον εαυτό σου από το λουράκι και τον βγάζεις βόλτα να κατουρήσει. Στη ρίζα των δέντρων της πλατείας. Λυσσομανάει ο αέρας και ξυρίζει το κρύο. Το σκυλί σε κοιτάζει απορημένο. Άλλοθι λέγεται ο τίτλος του βίου μου. Είναι γεμάτος από δαύτα. Ο δολοφόνος χτυπάει και ξυπνάει αθώος πολίτης. Έχοντας άλλοθι.

Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ελικόπτερο. Έκανα τις κοτσίδες μου έλικες και τις τίναζα γύρω από το κεφάλι μου. Διαρκώς ζαλισμένη ήμουν, παραπάταγα. Τα ελικόπτερα πετάνε ψηλά. Φεύγουν όταν δεν τους αρέσει το περιβάλλον. Ξαναγυρνούν για να σώσουν επιζώντες. Είναι ηρωικά μεγάλα κουνούπια. Μόνο που δε μου άρεσε ο θόρυβος. Προς τί οι φωνασκίες μικρή μου ύπαρξη? Θα γινόμουν ένα ήσυχο ελικοπτεράκι όταν θα μεγάλωνα. Το είχα αποφασίσει.

Οι αποφάσεις που παίρνω είναι πάντα σοβαρές και έχουν βάση. Λογική μπορεί να μην έχουν , αλλά βάση έχουν σίγουρα. Μια μεγάλη μου απόφαση ήταν τότε που αντί να κάνω ένα βήμα μπροστά σαν κριάρι που τυφλά παλεύει, έκανα ένα βήμα πίσω. Κοίταξα γύρω μου... καμία αλλαγή στο ρου της ιστορίας. Είχα κάνει ένα βήμα πίσω και τίποτα συγκλονιστικό δεν έγινε. Μα πως είναι δυνατόν? Απίστευτο μου φαινόταν. Από τότε πειραματίζομαι με τις κατευθύνσεις. Εκεί που προχωρώ μπροστά, χοπ! Κάνω ένα πλάγιο βηματάκι. Σκανταλιάρικο και πονηρό. Μετά παίρνω στροφή 35^ο και συνεχίζω ένα τρελό ζιγκ ζαγκ μέχρι την άκρη του κράσπεδου. Το κράσπεδο απέχει από το δρόμο επτά εκατοστά. Γκρεμός μπροστά μου απλώνεται, τα χρόνια που πέρασαν. Δεν θα αγγίξω ούτε με τη μύτη του ποδιού τον δρόμο. Αντιπροσωπεύουν όσα πέρασαν για μένα. Και ενώ όλα αυτά με έχουν κάνει εγώ, τα σβήνω μονομιάς. Για να πας μπροστά, πρέπει να πετάξεις τα περιττά βάρη. Τις πεποιθήσεις, τις ελπίδες και τις σιγουριές. Να κρατήσεις μόνο αυτά: Την ουσία σου και ένα χαμόγελο.