Είμαι απο φύση μου άνθρωπος λίγο μελαγχολικός. Με τη σκιά του θανάτου ορατή πάνω απο το κεφάλι μου, και όλη τη λύπη του παρελθόντος σωρευμένη μέσα μου, πορεύομαι μεσα στο μαύρο και κολυμπάω σε γνώριμα νερά. Δεν με πειράζει....
Απλά γελάω πολύ και δυνατά όταν μπορώ. Γελάω για να ξορκίζω το κακό.
Ό,τι θέλησα και ό,τι λαχτάρησα απο μικρό παιδί να γίνω, ούτε τ’ ακούμπισα, ούτε απο δίπλα του πέρασα. Οι συνθήκες κι η ζωή πάντα μου έβγαζαν γλώσσα. - Και δεν είμαι αδύναμος άνθρωπος – με τσάκισαν!
Μόνο γελούσα πολύ και δυνατά όταν μπορούσα. Γελούσα να ξορκίζω το κακό.
Κι υπάρχουν άνθρωποι που θα με περιέγραφαν αισιόδοξο χαρακτήρα. Με έναν ήλιο λαμπερό να μου φωτάει το δρόμο. Πού να ξεραν... πως η μαυρίλα του θανάτου ακροβατεί στα βήματά μου, και πως ο ήχος του γέλιου μου είναι αυτό που τον ξορκίζει.........
Θα γελάω λοιπόν, για να ξορκίζω το κακό. Πολύ και δυντά. Μέχρι να σπάσω!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου