Εμείς, τα πουλιά της νύχτας...

Εμείς τα πουλιά της νύχτας, τις μικρές ώρες, όταν όλοι κοιμούνται έχουμε κάτι να περιμένουμε. Είναι οι στιγμές που όλα μέσα μας ξυπνάνε και περιμένουν ανταπόδωση. Μες στο σκοτάδι, όλα μας φαίνονται πιο καθαρά. Τα σχήματα και οι όγκοι τινάζουν απο πάνω τους το καταχθόνιο φως. Βυθίζονται μέσα στο είναι. Μέσα στην ίδια τους την ύπαρξη. Τις νύχτες, εμείς οι βρυκκόλακες ακούμε καθαρά το αίμα μας να ρέει κάτω απο το δέρμα μας. Μέσα στις φλέβες μας. Τις νύχτες, τη στιγμή που τα παγάκια λιώνουν και οι αναθυμιάσεις του αλκοόλ φτάνουν κατάκοπες στη μύτη μας, όταν δεν ύπάρχουν λέξεις ούτε συναισθήματα να περιγράψεις, μόνο ένα περίμενε που ποτέ δε σταματά, εμείς, τα πουλιά της νύχτας αναζητάμε το ταίρι μας. Εμείς οι βρυκκόλακες ψάχνουμε ζεστό αίμα να κυλίσει στον ουρανίσκο μας. Γιατί ό,τι αγαπάμε το τρώμε. Το σκοτώνουμε. Το μετουσιώνουμε και το κάνουμε εμείς. Και δεν υπάρχει πιο ταιριαστή μουσική απο την ίδια τη σιωπή. Και τον αέρα που και που να ψυθυρίζει με τα φύλλα. Ξέρεις, εμείς τα πουλιά της νύχτας, μισούμε την ημέρα. Όταν ο ήλιος πεθαίνει, νοιώθουμε μια μικρή νίκη. Και όταν ανατέλει βιώνουμε τον ίδιο πάντοτε αέναο θάνατο. Εμείς οι βρυκκόλακες, είμαστε ανυπόμονα όντα. Την ημέρα! Γιατί την νύχτα είναι όλα σωστά, Είναι όλα στη θέση τους.. Όλα καλά κρυμένα προσφέρουν ασφάλεια. Και όλες οι πράξεις, οι ύποπτες χάνονται μέσα στο σκοτάδι. Το καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω? Μ ακούς που στο ψυθιρίζω στο αφτί? Ανατριχιάζεις?

Εμείς τα πουλιά της νύχτας, έχουμε ένα δικό μας κώδικα επικοινωνίας. Είναι αυτός της σιωπής. Τα λέμε όλα χωρίς ήχους. Μόνο με τη σκέψη μας. Μόνο με τη μυρωδιά μας. Την ημέρα δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κανέναν. Μέσα στον ανελέητο ήλιο μας φαίνεστε όλοι τόσο άυλα φωτεινοί. Τη νύχτα είναι που αναγνωρίζουμε την πραγματική σας σιλουέτα. Βλέπουμε τα όνειρά σας. Ακούμε τους αναστεναγμούς σας. Εμείς τα πουλιά της νύχτας , αγαπάμε τα απαγορευμένα, τα βασανισμένα, και την παράνοια. Ζούμε ρουφώνατας Θλίψη και μικρές δόσεις απο τ αδύνατο. Γιατί εμείς τα πουλιά της νύχτας , δεν ζήσαμε ποτέ δίπλα σας. Δεν φάγαμε ποτέ μαζί σας. Κάναμε έρωτα πάνω απο τα σπίτια σας, στον νυχτερινό ουρανό, στο άπειρο και στο αδύνατο. Γιατί εμείς, τα πουλιά της νύχτας , δεν ξέρουμε να κελαηδάμε. Ξέρουμε μόνο να αγγιζόμαστε να φιλάμε και να καταπίνουμε τους αναστεναγμούς σας...