Νέος μόνος ψάχνει...

Περνάει ο καιρός.

Μερικές φορές έχει την ελαφρότητα μιας νιφάδας.
Δεν καταλαβαίνεις πότε σ ακούμπησε και που.

Άλλες πάλι,κρέμεται απο το λαιμό σου, βαρύς και ακούνητος, σαν αυτές τις σιδερένιες μπάλες που κρεμούσαν στα πόδια των καταδίκων.

Σέρνεται μαζί σου και σε πνίγει.

Κοιτιέσαι κάποια στιγμή στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς οτι δεν είσαι πια φοιτητής.
Είσαι ενήλικας στον κόσμο των ενηλίκων.

Θες κάτι να συμβεί.

Το μέσα σου παραμένει το ίδιο. Λίγο πιο σαρκαστικό,
Το έξω σου αλλάζει, και εσύ στα μάτια των άλλων.

Ψάχνεις να βρεις τί είναι πραγματικό.

Κρατιέσαι σε στιγμές του παρελθόντος και αγνοείς το παρόν σου.

Ποιός είπε οτι η ζωή είναι αυτή που ζούμε τώρα? Αναρρωτιέσαι.
Γιατί να μην είναι αυτή που πέρασε, και τώρα έχουμε την ευκαιρία να την εξετάσουμε με προσοχή.

Δεν τσιμπάς όμως.

Εξακολουθείς να κοιτάς την πόρτα,το κινητό, το ρολόι, το μέιλ σου.
Περιμένεις κάτι να συμβεί.

Ακλόνητη η πίστη σου στο ξαφνικό.

Μόνο που το ξαφνικό πολλές φορές σε απογοητεύει.
Δεν είναι αυτό που ήθελες.

Ή άλλες φορές σε απογοητεύει πολύ περισσότερο.
Γιατί είναι ακριβώς αυτό που ευχόσουν.

Ανικανοποίητος και βαρύς καγχάζεις σε όλα τα κλισέ που θέλουν να σου επιβάλουν.

Όλες οι μεγάλες ιδέες σου φαίνονται αστείοι φανφαρονισμοί.

Η πολιτική σε αφήνει παγερά αδιάφορο.

Γραναζάκι στο σύστημα γλυστράς ευχάριστα στο γράσσο σου.
Κοιτάς με οίκτο τις αποτυχημένες προσπάθειες των άλλων να ξεφύγουν.

Εσύ πατινάρεις στα γνωστά.
Γιατί επιτέλους πρέπει να νοιώσεις οτι κάπου είσαι καλός.

Κρατάς την τηλεόραση κλειστή, αλλά διαβάζεις εφημερίδα.
Αντιλαμβάνεσαι τα ψέματα, αλλά τεστάρεις τον εαυτό σου στην αναγνώρισή τους.

Αγνοείς τους φίλους σου για καιρό και μετά νοιώθεις τύψεις που εξαφανίζεσαι.

Οι σχέσεις έχουν απομυθοποιηθεί.
Εξακολουθείς όμως να ψάχνεις το παραμύθι σου.

Κατα τ’ άλλα ο ρεαλισμός σου σπάει κόκκαλα.

Αναβάλλεις διαρκώς πράγματα που πρέπει να κάνεις.
Άλλη εκδοχή του «ζειν επικινδύνως»· αυτοσαρκάζεσαι!

Κάνεις τσεκ απ και φοβάσαι να πάρεις τα αποτελέσματα.
Κοροιδεύεις τους άλλους που κάνουν το ίδιο.

Θέλεις να πας ένα ταξίδι. Στην Κούβα στην Αλάσκα.
Οπουδήποτε «αλλού»

Απολαμβάνεις το ποτό σου αλλά δε θέλεις να μεθύσεις.
Οι αντοχές σου αλλάζουν. Και πάντα πρέπει να σηκωθείς το πρωί.

Οι δεκαεννιάχρονες σου φαίνονται μια όμορφη φυλή απο άλλο πλανήτη πλέον.
Θέλεις λίγη κουβεντούλα. Κάτι ενδιαφέρον. Μια δροσερή άποψη.

Χαμογελάς περισσότερο. Λίγο μπλαζέ, λίγο βαριεστημένα. Δε γελάς πια.

Έχεις αυτοκίνητο, μηχανή, γρήγορη σύνδεση, ένα πορτοφόλι γεμάτο κάρτες.

Έχεις ένα σωρό γκατζετάκια να γεμίσουν τα κενά. Θέλεις κι άλλα.

Χτες βράδυ σταματώντας στο φανάρι είδες τη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου.
Πόσο καιρό έχεις να χαθείς στη μυρωδιά ενός καινούριου βιβλίου...

Οι συγγενείς σου κάνουν νύξεις για το μέλλον σου.
Άλλοτε αντιδρούσες, τώρα συγκατανεύεις γλυστρώντας πιο εύκολα. ΄Εμαθες...

Δεν ανεβαίνεις πια σε Roller coaster.
Παίρνεις τη βαρκούλα και κάνεις το γύρο της λιμνούλας.
Λιγότερη αδρεναλίνη – περισσότερη ησυχία. Όλα έχουν το κόστος τους.

Θα έδινες τα πάντα να αλλάξεις ζωή.
Απο την άλλη πάλι όχι.

Οι πεποιθήσεις σου ισχυρές.
Η όποια αναποφασιστικότητά σου, είναι σοφία ισχυρίζεσαι.

Φυλάς ένα αναμνηστικό με αγάπη. Κάτι άχρηστο.
Κάτι που σου θυμίζει οτι κάποτε ήσουν ρέμπελος.

Αναρρωτιέσαι αν θα εμπνεύσεις σε κάποια τρελό έρωτα.

Φρικάρεις με τη σκέψη οτι θα αρχίσεις να σκέφτεσαι πάλι σε πρώτο πληθυντικό.
Σου προκαλούν λύπη τα ζευγάρια που το κάνουν.

Αρχίζεις και παρατηρείς τα παιδιά των άλλων.
Ενδιαφέροντα εξωγήινα όντα .
Μπορεί να νοιώθεις κάποια τρυφερότητα. Αλλά περνάει γρήγορα.

Τα μακροσκελή πλάνα σου δεν ξεπερνούν τους δυο μήνες.

Το ποδήλατο της γυμναστικής αραχνιάζει στη γωνία.
Τα ψάρια στο ενυδρείο κολυμπούν σε θολό νερό.

Τα θέλεις όλα αλλά δε χρειάζεσαι τίποτα.

Σου αρκεί η ησυχία.