Μίλησα με το Θεό (μάλλον)

Μίλησα με το Θεό.

Και όντας άθρησκη γαρ πήγα μπροστά στον καθρέφτη. Δεν ξέρω και πολλά, που να απευθυνθώ, μου φάνηκε καλή ως πλησιέστερη ιδέα, και μίλησα στο είδωλο.

...Αν εσύ είσαι ότι πλησιέστερο, και εγώ τελικά έχω μόνο εσένα, πρέπει να σε "δω" καλά, να σε μελετήσω, γιατί έχω απορίες. Έχω απορίες απο τότε που γεννήθηκα. Και όσες δεν έχω λύσει στην πορεία, τις έχω να με ακολουθούν κουστωδία ολόκληρη, κρεμμασμένες απο πάνω μου όπως τα κουδουνάκια στη στολή του κλόουν. Μόνο περισσότερες...

Ήθελα λοιπόν να βρω απαντήσεις, σε ερωτήσεις που καλά καλά δεν μπορούσα να εκφράσω, σε ιδέες που δεν είχαν πάρει ακριβή μορφή μες στο μυαλό μου. Να απαντηθούνε επιτέλους όλα αυτά τα μικρά γελοία/μεγάλα σοβαρά που σέρνονται μέσα στο κεφάλι μου, να φωτιστεί ο δρόμος, να έρθει η ηρεμία.

Ο καθρέφτης μου βρίσεται πάνω απο την τουαλέτα αριστερά. Παραμορφώνει ελαφρώς το είδωλο, έχει επάνω σημάδια φθοράς και παλιάς ξεραμένης σαπουνάδας. Αυτο που βλέπω ξέρω οτι δεν αντικατοπτρίζει ακριβώς την πραγματικότητα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Νοιώθω σαν η ματιά μου να είναι πολύ αδύναμη και να μην μπορεί να περάσει αυτό το απλό επίπεδο. Οτι απο πίσω γίνεται το πάρτυ, και εγώ είμαι κολημένη μπροστά σε μια πόρτα χωρίς χερούλι. Αλλά τί να κάνεις? Πορεύεσαι με αυτά που έχεις. Είναι τα σύνεργά σου, όπως λέει ο Καζαντζάκης, στον πίνακα της δημιουργίας σου. Κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Φτιάχνεις την ζωγραφιά σου.

Χάζευα λοιπόν τον νοτισμένο καθρέφτη. Ότι είχα κάνει ντους και τρέχαν σταγόνες φτιάχνοντας διαδρόμους. Ήθελα να πάρω μια σταγόνα όχημα για να με οδηγήσει στις απαντήσεις.

- Με αγαπάς? Ήταν η πρώτη ερώτηση.

- Τί έχεις ν’ αγαπήσω? Ήρθε η απάντηση απο το θολό είδωλο

- Εϊμαι εντάξει άνθρωπος γενικά?

- Πώς καθορίζεις το εντάξει τελικά? Ξαναπήρα απάντηση

- Τί βρίσκεται μπροστά μου?

Καμία απόκριση!

Τί βρίσκεται μπροστά μου? Τί βρίσκεται μπροστά σου? Γιατί η όραση δεν είναι εξοπλισμένη επαρκώς ώστε να «δεις» τί είναι αυτό που βλέπεις? Γιατί πρέπει να έρθει ο χρόνος και να περάσει -επιδιορθωτικός φακός- για να φέρει όλα τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις και στα πραγματικά τους νοήματα?

Γιατί όσο πιο πολύ είμαστε σίγουροι για την απτή πραγματικότητα τόσο πιο εύκολα αυτή η πραγματικότητα εξαυλώνεται και ρέει μέσα απο τη συνείδησή μας? Γιατί η δική σου πραγματικότητα και η δική μου πραγματικότητα δεν εφάπτονται?

Το παιχνίδι των ερωτήσεων αμα το ξεκινήσεις δεν έχει τέλος. Το κακό είναι οτι δεν έχει και απαντήσεις. Μπορείς να ρωτάς επ άπειρον και το μόνο που να παίρνεις είναι καινούριες απορίες.

Σιγά σιγά στέγνωσε ο καθρεύτης. Έμειναν ίχνη απο τις σταγόνες που κυλούσαν και μετά απο λίγο έσβησαν και αυτά. Μου χτύπαγαν να βγώ, να χρησιμοποιήσει άλλος την τουαλέτα, και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο είδωλο, είδα να με κοιτάει με την ίδια απορία. Τίποτα δεν είχε λύθεί. Περισσότερα κουδουνάκια χτύπαγαν στο πέρασμά μου. Βγήκα απο την πόρτα βιαστικά για να πέσω σε ένα ζευγάρι χαμογελαστά μάτια που με κοίταγαν με αγάπη.

- Άντε ρε nina, σύσκεψη έκανες?

Στα μάτια αυτά, το είδωλό μου δεν ήταν παραμορφωμένο. Ήμουν εκεί και με κοίταζα το ίδιο παιχνιδιάρικα και χαμογελαστά. Να’ μαι! σκέφτηκα. Εδώ υπάρχω. Καμία παραμόρφωση. Απτή αποδοχή. Καμία άλλη πραγματικότητα να παρεμβάλεται μπερδεύοντάς με. Όλα τα κουδουνάκια σώπασαν.

Μερικές φορές, -σπάνιες, το παραδέχομαι, όλες αυτές οι ερωτήσεις που δεν βρίσκουν απάντηση σιωπούν για λίγο απο σεβασμό μπροστά στην αγάπη. Γιατί η αγάπη φτιάχτηκε για να αντιμετωπίζει ερωτήματα που δε βρίσκουν απαντήσεις. Και κυρίως δεν υπάρχει στα άψυχα. Την αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά, κάποιες στιγμές που δεν το περιμένεις, και αν είσαι τυχερός ή ευφυής, αξιοποιείς τη στιγμή ως οδηγό στην ευτυχία.