Σκόρπια φύλλα στον άνεμο.

Σκόρπια φύλλα στον άνεμο.
Εμείς που ήμασταν μια γροθιά
Εμείς που αγαπιόμασταν σε ένα φτωχικό τραπέζι
Κι όλοι οι πλούσιοι ζήλευαν τη χαρά μας.

Το ένα φυλλαράκι χώμα γίνεται – ψυχή μου –
Το άλλο κύρτωσε απ το βάρος έφυγε η λάμψη απ τα μάτια.
Το τρίτο χάθηκε μακριά, χάθηκε ο δρόμος.
Κι η μοναξιά του ακούγεται εκκωφαντικά.
Το πιο μικρό δρέπει ανέμους, καβάλησε τη χίμαιρα και πάει.
Αυτό που έμεινε, κοιτάει, κοιτάει, κοιτάει… τις άδειες θέσεις

Και η μεγάλη βασίλισσα βουτάει στο κενό

Η τελευταία φορά που ήμασταν όλοι μαζί είναι η πιο σπαρακτική στιγμή μας...