Άβυσσος η σύσταση

Μένω στην οδό Γαλήνης. Δυο λεύκες κι ένας μύρτος κατοικούν μαζί.
Τρείς σταγόνες θλίψης που μυρίζει δυόσμο.
Απ’ αυτόν που σου άρεσε στα γεμιστά.
Δεν έχω αρθμό 0 Λουντέμη, όλοι οι αριθμοί στ άπειρο πάνε.
Δεν έχω κωδικό. Μόνο μια εσώτερη ανάγκη για ησυχία.
Μια μελαγχολική διάθεση κι ένα γόο.
Παφλάζουνε τα κύματα στο σκαλοπάτι μου.
Πάνω στην πέτρα άνθρωποι σκάνε.
Αφρίζουν και μετά χάνονται στη λήθη.
Η ίδια σκηνή αιώνες τώρα. Η ίδια αλμύρα.
Έρχονται και χαρές. Χτυπάνε την πόρτα με την μπουκαμβίλια.
Τις αφήνω μέσα. «Περάστε»!
Περνάνε. Μετά φεύγουν με τα σύννεφα.
Φορές φορές φεύγω κι εγώ.
Ταξίδια.
Οι λεύκες θροΐζουν και περιμένουν το γυρισμό μου.
Ο μύρτος σοβαρός.
Ο δυόσμος σώνεται γιατί τη θλίψη μου την κουβαλώ μαζί.
Όταν γυρίσω… γυρνάει κι αυτός.

Αυτά είναι τα στοιχεία μου.
Κι εσύ που ήθελες να μου στείλεις γράμμα
Θ’ αφρίσεις πάνω στο σκαλοπάτι.
Όπως όλοι. Όπως πριν.