Τα ισόβια δεσμά

Κάνω μια ψεύτικη δουλειά,
Για ψεύτικους ανθρώπους.
Για βίτσια. Για μόστρα. Για το τίποτα.

Η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή μιας γυναίκας.
Μπουρμπούτσαλα.

Όμορφοι και λαμπεροί απ έξω.
Να βάλουμε στρασάκια μέχρι και στο μουνί μας.
Να είμαστε ευτυχέστεροι των ευτυχισμένων.
Για να ζηλεύουνε….

Τόσο ψευτίδι πώς ν΄ αντέξεις και να μην χάσεις τη μπάλα?

Κάνω μια δουλειά που αφορά το ξεκίνημα της ζωής δυο ανθρώπων.
Τέτοια απελπισία στα βλέμματα, ούτε στην τελευταία μου θητεία στο νοσοκομείο.
Τέτοιο άγχος για να μην ξεφτίσει η κορδέλα,
Να είναι στο σωστό τόνο η γραμματοσειρά στο προσκλητήριο,
Να βάλει πέπλο ή κορώνα….

Μερικές φορές νοιώθω ότι παίζω σε μια κωμωδία,
Και όπως όλοι οι πετυχημένοι κωμικοί,
Γελάνε οι άλλοι, όταν παθαίνω εγώ.

Τελευταία βάζω στοιχήματα.
Τρείς μήνες, ένας χρόνος, δύο.
Λες και είμαι στον ιππόδρομο και λέω ποιος θα τερματίσει.
Γκανιάν ξεκινάνε όλοι.
Άλλο αν ψωριάζουν πριν το φίνις.

Τρελαμένος κόσμος.
Συμβιβάζονται.
Κάτι φοβούνται.
Δεν έχω ανακαλύψει τι.
Το χρόνο? Τις ρυτίδες? Τη μοναξιά?
Αταίριαστα ζευγάρια καταδικασμένα.
Πως είναι δυνατόν να μη το βλέπουν?


Μήπως θα έπρεπε να φοβάμαι κι εγώ?
Να κρεμάσω στρασάκια στο μουνί μου?

Μπα… Όταν κλείνει η πόρτα και τελειώνει το πανηγύρι,
Προτιμώ τη δική μου τη μοναξιά. Του άλλου με κουράζει.