Περί φιλίας και άλλων ευγενών σπορ (τοξοβολίας-πόλο και καταρρίχησης)

Είμαι πολύ καλή φίλη. Το λέω και το παινεύομαι. Έχω το μαγνήτη για πάσης φύσεως εξομολογήσεις. Ακούω για γκομενιλίκια, για οικογενειακά/οικονομικά προβλήματα, ακούω την κάθε ανασφάλεια και την κάθε χαζομάρα. ΑΚΟΥΩ. Δεν κρίνω. Γι αυτό και η τεράστια επιτυχία μου. Νο 1 στο top ten ...(το νούμερο)!

Μετά από αυτή την εισαγωγή και μην ανησυχείτε φίλοι μου καλοί –θα είμαι διακριτική - θα ταράξω λίγο τα λιμνάζοντα νερά στις σχέσεις μας. Θα τα πω όλα επιτέλους! Θα τα βγάλω από μέσα μου.

Τους φίλους τους χρειαζόμαστε:

Στα 9 – Να πηγαίνουμε μαζί στο δασύλλιο κρυφά, ενώ οι γονείς μας ξέρουν οτι είμαστε στην πλατεία, να μας προκαλούν να ανέβουμε στο δέντρο με τη διπλή κορυφή, και μετά από κάνα δίωρο να φωνάζουν το μεγάλο μας αδερφό να έρθει να μας ξεσκαλώσει χωρίς να το πει στην υπόλοιπη οικογένεια (το θυμάμαι Μάκη)

Στα 17 - Να μας κρατάνε από τη ζώνη καθώς ξερνάμε σε μια άθλια τουαλέτα ενός άθλιου μαγαζιού τα άθλια σφηνάκια που μας έχει κεράσει εκείνο το υπέροχο πλάσμα πίσω από το μπαρ (την ευχή μου Παντελή)

Στα 26 - Να μας ρίχνουν χριστοκάντηλα κάνοντάς μας σκουπίδι, λέγοντάς μας τα χειρότερα μπας και καταφέρουμε και απαγκιστρωθούμε από τον απελπισμένο μας έρωτα που θα μας πεθάνει οσονούπω αν δεν ακολουθήσουμε τις συμβουλές του/της καρντάση μας (ευχαριστώ Σία)

Στα 32 – Να παντρεύονται και να κάνουν παιδάκια για να μας δείχνουν το δρόμο μέσα από το απελπισμένο βλέμμα τους –είδες – τι – πήγα – και - έκανα- τώρα – ο/η... μαλάκας– κοίτα – μη – την – πατήσεις – όπως – εγώ! (Σ’ακούω Αντρέα)

Στα 45 – Να έχεις κάποιον να σε καλύπτει όταν πηγαίνεις με την εξωσυζυγική σου σχέση εκδρομή, όταν κοντεύεις να τα τινάξεις όλη τη ζωή σου στον αέρα για μια επιπολαιότητα, για ένα καπρίτσιο. (Δεν θα πω κουβέντα Στέφανε)

Στα 51 – Να έχεις κάποιον να σου λέει τα ζουμερά κουτσομπολιά καθώς θα αναρρώνεις από το τριπλό μπαϊπάς στο Ωνάσιο φέρνοντάς σου στη ζούλα γαλλικό καφέ και να σου στρίβει τσιγάρο στις σκάλες κινδύνου. (Τα καλύτερα σου φυλάω Τζορτζ)

Στα 68 – Να βρίσκεις παρέα για την εκδρομή της ενορίας στην Παναγία την Προυσώτισσα που θα μπορεί να σε στηρίζει και να βολεύει το πι σου (έλα Κωσταντίνα σου φύλαξα θέση)

Στα 73 – Να κάθεστε μαζί στο παγκάκι και να ταΐζετε τα περιστέρια στην πλ. Γεωργίου να συγκρίνετε τα φάρμακα για την αρτηριοσκλήρωση και να συμφωνείτε πως όταν ήσασταν εσείς νέοι είχατε περισσότερο σεβασμό, από αυτούς τους ακούρευτους που περνούν από μπροστά σας (πως σε είπαμε εσένα δε θυμάμαι)

Και μια μάλλον σοβαρή και άκαιρη παρατήρηση
Μετά από χρόνια παρατήρησης και ενδελεχούς ψαξίματος και μετά από όλα όσα έχω ακούσει, έχω φτάσει πλέον στο εξής συμπέρασμα: Μπορείς να εμπνεύσεις και να εμπνευστείς φιλικά συναισθήματα σε οποιονδήποτε και από οποιονδήποτε έστω και για λίγο. Αυτόν που δε θα κάνεις ποτέ πραγματικό φίλο σου, όσο αυτοσεβασμό και αν διαθέτεις, είναι ο εαυτός σου. Είναι απλό. Σε ξέρεις πολύ καλά. Από την καλή και από την ανάποδη. Και δεν είναι η ανάποδη που ενοχλεί και σε εμποδίζει να είσαι το καλύτερό σου φιλαράκι. Είναι η δυσκολία της παραδοχής οτι δεν είσαι τόσο τέλειος όσο κι αν θα ήθελες να είσαι.

Το καταλάβαμε αυτό? Όχι? Πάμε παιδάκια από την αρχή.