Χαίρω πολύ

Μου κλείνει το μάτι.

Την ξέρω αυτή τη φάτσα.

Την είχε ένα εξάχρονο που κάναμε πατίνι στην κατηφόρα.

Μου χαμογέλασε και λίγο στραβά.

Τα χείλη αυτά τα φίλησα πίσω απο μια εκκλησία,

Σ’ έναν επιτάφιο πριν ντυθώ μυροφόρα.

Και τον ήχο της φωνής που παιχνιδίζει τον ξέρω.

Τον άκουγα συχνά πυκνά σ’ ένα ακρογιάλι,

Να μου ψιθυρίζει μαζί με τη θάλασσα.

Τα χέρια ξέρω απ όλα πιο πολύ.

Το άγγιγμα θυμίζει σπίτι.

Κι εγώ σπίτι δεν είμαι.

Μα όπου ήταν αυτά τα χέρια, το σπίτι ήρθε και με βρήκε.

Κοιτώ μέσα στα μάτια.

Έχουν ένα όμορφο γαλάζιο καθαρού ουρανού.

Είχα πετάξει σε τέτοιο ουρανό ένα μεσημέρι.

Χαμογελάω.

Απλώνω το χέρι. 

(Είμαι σπίτι).

Χαίρω πολύ.

Χριστίνα.