Ο Κύριος Σωτήρης.

Βράδυ Σαββάτου. Απο αυτά που δεν περιμένεις τίποτα.

Πάμε έξω για φαγητό. Πολλοί μεγάλοι άνθρωποι. Τι κάνω εδω?

Τουλάχιστον έχει καλό φαγητό. Τρώω.

Λίγο πριν ζητήσω να φύγουμε, έρχεται.

Ο Κύριος Σωτήρης.

Ογδοήκοντα επταετής. Μισός παράλυτος απο εγκεφαλικό.

Απο την πόρτα μέχρι δίπλα στο τραπέζι μας του παίρνει πεντάλεπτο.

Μαγκούρα στο χέρι, αλλά δεν στηρίζεται. Την έχει αγκαζέ.

Περνάει η ώρα και έχει πει λίγο ως πολύ, μια κουβέντα με όλους  μέσα στο μαγαζί.

Φωνάζει τον σερβιτόρο. «Που είσαι ωρε ζωντόβολο!!! Τώρα το ψαρεύετε το ψάρι μου?»

Ο σερβιτόρος πενηνταπενταετής. Γίνεται έφηβος μπροστά στη φόρα του κυρ Σωτήρη.

«Αμέσως κυρ Σωτήρη, αμέσως».

Ωσπου να έρθει το ψάρι έχει μερακλώσει. Σηκώνεται.

Μου αφήνει τη μαγκούρα να την προσέχω, και αισθάνομαι σημαντική.

Φτάνει στο κέντρο της πίστας, και με το μισό κορμί του φέρνει ένα γύρο της γερακίνας γιος.

Άνοιξε το χέρι, το καλό, γιατί είναι λεβέντης και μάγκας.

Το άλλο το λαβωμένο, το κράτησε σιμά του.

Βούρκωσα, και πνίγηκα και χαμογελούσα σαν ηλίθια, γιατί δεν ήθελα να φανώ.

Γεια σου κυρ Σωτήρη!!! Της γερακίνας τέκνο!

Μισό μαγαζί όλοι σκεφτόμασταν το ίδιο.

Μακάρι κι εμείς... τέτοια διάθεση...

Περνάει κι άλλη ώρα, και ζητάει τραγούδι που δεν το έχει το ρεπερτόριο.   

Τους περνάει γενεές δεκατέσσερις.

Το επόμενο κομάτι έρχεται.

« Κυρ Θάνος πέθανε.... παραπονεμένος....»   χορεύει μια γιαγιά.

Της ανοίγει μια σαμπάνια του πεντάευρου.

Θέλω να τσιρίξω.

Στη τελευταία στροφή ο τραγουδιστής καλαμπουρίζοντας αντί για κυρ Θάνος λέει κυρ Σωτήρης για να πάρει μια βασιλική μούντζα και ένα ετοιμόλογο «αι στο διάολο ρε μασκαρά».

Τραντάζεται το μαγαζί.

Γυρνάει και μου κλείνει το μάτι.

"Εγώ κάθε Σάββατο είμαι εδώ" μου λέει.

"Κι εγώ το άλλο Σάββατο εδώ θα είμαι κυρ Σωτήρη".

Έτσι, για να παίρνω μαθήματα σκέφτομαι, μα το κρατάω για τον εαυτό μου.

Εμείς φύγαμε στις τέσσερις.  Αυτός έμεινε...