Καβάφης

Ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα.

Ήσυχα και απλά.

Να έρχονται οι λέξεις και να ακουμπούν

απαλά επάνω σου.

Είναι βάλσαμο αυτά τα λόγια.

Η μελαγχολία σαν στάλες της βροχής,

κι εσύ ξερό χώμα περιμένεις.

Αυτά τα λόγια, βαθιά ριζώνουν

και αγρυπνάνε κάτι βαρύ και κοιμισμένο.

Μια γνώση που είχες, κι ένα αίσθημα πικρό,

σαν τα βλαστάρια που βγάζουν το κεφάλι τους στην επιφάνεια.

Σ' αυτό το χώμα, μαζί πατήσαμε. Όλοι.

Κι ούτε δική σου είναι η γη, ούτε δική μου.

κι αυτό που βλάστησε απ΄ την ψυχή σου μέσα,

ούτε αυτό να το ορίζεις για δικό σου.

Αυτών που θα 'ρθουν είναι το προικιό,

φρόντισε να μην το μαγαρίσεις.

Ακούγοντας το ποίημα "Η πόλις" του Καβάφη απο τον Δημήτρη Χορν.