Κουμπιά

Να πατήσω ένα κουμπάκι να κάνει μια παύση.
Ξέρεις, αυτό με τις δυο παράλληλες γραμμούλες.
Παύση εχθροπραξιών.
Να πάψει η ζωή μου να είναι τόσο πουτάνα.
Παύση συνείδησης.

Να πατήσω το Play και να ακουστεί πάλι η ξενοιασιά.
Θυμάμαι που ήμουν ξένοιαστη.
Ένα ποταμάκι που γδερνότανε στις πέτρες.
Κελάρυζα, γέλαγα, πιτσίλαγα, - όμορφα πράγματα.

Να πατήσω εκείνο το stop κι όλος αυτός ο βούρκος
Που σέρνεται στον ίσκιο μου να αποκοπεί πια.
Βαριά τα βήματα μου ήταν πάντα.
Ασήκωτα έχουν γίνει τώρα.

Να πατήσω κι εκείνο το Rec να γράψω κάτι που ν’ αξίζει
Μια ανάσα που τελειώνει σε χαμόγελο,
Ένα λαμπύρισμα στο μάτι
Κάτι καλό να γεμίσει την ατμόσφαιρα.

Μα πιο πολύ, με ένα κουμπί, ένα οποιοδήποτε κουμπί,
Να σταματήσει ο φόβος. Να βγάλω και την πρίζα.
Εγώ που δε φοβήθηκα ποτέ,
Με άλλη μου μοιάζω στον καθρέφτη φοβισμένη και μπερδεύομαι.