Ο δρόμος

Μια πετριά με το δρόμο την έχω.

Με την στρωμένη άσφαλτο, το γκρίζο φίδι που ξεδιπλώνεται.

Όταν ακουμπώ το πόδι μου στο πρώτο βήμα,

γοητεύομαι στην ιδέα ότι στο δεύτερο βήμα,

αν αλλάξει η κατεύθυνση αλλάζει ο προορισμός.

Ο δρόμος είναι ζωντανός. Σαλεύει. Οδηγεί.

Αλλάζει. Ανασαίνει.

Κάτω απ το σπίτι μου έκαναν τρύπες για να αλλάξουν την παλιά άσφαλτο.

Μικρές τρύπες στην αρχή.

Κλασικά συνεργεία του δήμου.

Έφυγαν.

Τη δεύτερη μέρα έβρεξε.

Πήγαινα το πρωί στη δουλειά και χάζευα τις λούμπες.

Τη Τρίτη μέρα οι τρύπες είχαν βλαστήσει.

Πράσινα φυλλαράκια μέσα στο γκρι.

Την τέταρτη μέρα ξέχασα τη φωτογραφική.

Ήθελα να την κρατήσω την εικόνα.

Χαμογελούσα καθώς περνούσα.

Όταν όλα θα φύγουν, θα βλαστήσει ένα φυλλαράκι σκεφτόμουν.

Ότι κι αν γίνει. Η ζωή επιμένει.

Μου έφτιαχνε το πρωινό ο δρόμος.

Τα βλασταράκια στις τρύπες.

Προχτές επέστρεψαν τα συνεργεία.

Λάσπη φασαρία, τσαλαπατημένα φυλλαράκια.

Κουνάω το κεφάλι μου.

Ο δρόμος είναι ζωντανός.

Ανασαίνει. Βλασταίνει αλλού.

Απλά θα στρέψω το βήμα μου και θα βρω που.