Έλα, έλα να τον κρατήσεις λίγο. Είδες τι ήσυχα που κοιμάται? Τι όμορφος που είναι? Πήρα το μπέμπη στην αγκαλιά μου. Κοιμόταν γαλήνια και ούτε που αναδεύτηκε. Ροζ και αφράτος, μυρωδάτος με αυτόν τον υπέροχο μωρουδίστικο τρόπο. Σταμάτησα να τους ακούω. Λένε ότι η όσφρηση είναι η αίσθηση που συνδέεται περισσότερο με την μνήμη. Όλοι οι ήχοι ξεθώριασαν εκτός απο αυτούς της καρδιάς μου. Δεν ήθελα να τον ξυπνήσω. Είπα στην καρδιά να ηρεμήσει. Κουνήθηκε ένα χεράκι και μες στον ύπνο με ακούμπησε στο μπράτσο. Σαν να με κράταγε, όπως θα με κρατάει σε λίγα χρόνια που θα πηγαίνουμε στην πλατεία για παγωτό. Άρχισα να κουνιέμαι μαλακά πέρα δώθε. Δεν ξέρω γιατί το κάνουμε αυτό με τα μωρά ακόμα και όταν κοιμούνται. Λένε ότι είναι το ένστικτο. Μα δε νομίζω.
Είναι η θύμηση που ξυπνάει με τη μυρωδιά. Αν κλείσω τα μάτια και αφεθώ, θα βρεθώ κλεισμένη σε μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά που μυρίζει καπνό 22 και νοτισμένο μάλλινο. Δυο μεγάλα σίγουρα χέρια με προστατεύουν. Δυνατά, μα καθησυχαστικά. Λίγο κρατάει όμως αυτή η γνώριμη αίσθηση. Πολύ η νοσταλγία.
Βάζω όλη τη γλύκα που νιώθω στο αγκάλιασμά μου. Θέλω να ξέρει πως εδώ θα υπάρχει πάντα αγάπη. Πάντα ασφάλεια. Να συνδέσει τη μυρωδιά μου με ότι απλό και όμορφο. Σςςςςςςςςςςς... Θα τον ξυπνήσετε! Δεν πρέπει. Κανείς δεν πρέπει να τον ταράξει όσο θα κοιμάται στην αγκαλιά μου. Λίγες φορές ένας άνθρωπος νιώθει τόσο τυχερός, να κρατάει την αθωότητα μετουσιωμένη στα δυο του χέρια. Λίγες φορές η αθωότητα ξεκουράζεται πάνω μας. Λίγες φορές θυμόμαστε πραγματικά, και λίγες φορές νοσταλγούμε στ αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου