Ήταν δύο.

Ήταν δύο.

Πλάι πλάι. Καιρό πολύ.

Κανείς δεν τους ξεχώριζε πια.

Ακόμα και προσωπικότητα είχαν μια.

Καμία εικόνα δεν ήταν ολόκληρη αν δεν υπήρχαν και οι δύο μέσα.

Καμία γιορτή δεν ξεκινούσε.

Ο άνεμος που φυσούσε το χειμώνα τους έγερνε πιο κοντά.

Το καλοκαίρι τους δρόσιζε τα μάγουλα.

Ήταν δύο.

Κανείς δεν τους έβλεπε ξεχωριστά.

Το σούρουπο και η αυγή τους καλωσόριζαν αντάμα.

Όλες οι καλημέρες και όλες οι καληνύχτες τους έβρισκαν σιμά.

Μια συνείδηση και ένας παλμός.

Δεν έμοιαζαν να θέλουν να χωρίσουν.

Χώρισαν.

Γιατί ήταν δύο.