Μπιπ μπιπ!

Όλα προσπάθησα να τα κάνω σωστά.

Να είμαι παρών όπου με χρειάζονται.

Να κάνω τους άλλους να γελάσουν με τα κόλπα μου.

Γι αυτό με έφτιαξαν. Νικέλιο και βίδες.

Τσιπάκια και 01 προγραμματισμός.

Για όλα ήξερα τις απαντήσεις.

Και τίποτα δε σκούριαζε τη μόστρα.

Ακαταπόνητο να κάνω παρέα στους ανθρώπους.

Να μπαίνω μέσα στο δωμάτιο και να πετάω τον πόνο απο το παράθυρο.

Δεν ήξερα τι είναι πόνος.

Ήξερα να τον αντιμετωπίζω μόνο.

Μικρός κλοουνάκος ταρατατζούμ.

Ακόμα και τα σκυλιά γελούσαν μαζί μου.

Ξέρω να κάνω τη φωνή του Ψινάκη «γλυκιά μου».

Να σε κάνω να γελάς.

Μπορώ να σου διηγηθώ πως με πάτησε η χοντρή κυρία στο ασανσέρ με τρεις διαφορετικούς αστείους τρόπους.

Μπορώ να κάνω τούμπα και να σταθώ στην άκρη της μύτης μου.

Μπιπ μπιπ!

Τους έκανα όλους χαρούμενους

Κάποτε, δεν ξέρω πως, άρχισα να γελάω κι εγώ. Τι θαυμάσια αίσθηση!

Δεν ήξερα ότι μπορώ. Δεν ήμουν προγραμματισμένο.

Γελούσα μαζί τους. Και με έπιανε λόξιγκας.

Ούτε αυτό ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Και αυτοί γελούσαν μαζί μου.

Και το επόμενο που κατάλαβα ήταν ο πόνος που γύρισε απο το ανοιχτό παράθυρο.

Δεν ήρθε για τους άλλους. Ήρθε για μένα.

Και όπως κοιτούσα τις καλογυαλισμένος βιδούλες μου, κάτι υγρό μπερδεύτηκε με το γράσο.

Κάτι που έσταγε και μου κυλούσε στο μπράτσο.

Για όλα είχα τις απαντήσεις.

Που βρέθηκαν τα δάκρυα όμως δεν ήξερα.

Και σε λίγο, κανένας συνδυασμός 01 όσο και περίπλοκος να ήταν, δεν μπορούσε να δώσει απαντήσεις.

Τώρα κάθομαι εδώ, κοιτάω απέναντι, σκουριάζω σιγά σιγά, γελάω πότε πότε με λόξιγκα, - πονάω...

Μπιπ μπιπ!

Αυτό είναι αγάπη?