Κι ούτε μπορούσα να καταλάβω κι ούτε ήθελα.
Στηριζόμουν στις ενδόμυχες φωνές που μου έλεγαν «προχώρα». Ήξερα πως η εσωτερική φωνή ποτέ δε λαθεύει. Και πήγαινα. Ούτε ψυχουλάκια για το δρόμο ούτε να ξετυλίγω το μίτο της Αριάδνης. Χωρίς πυξίδα και με συννεφιά για να μη φαίνονται τ’ αστέρια.. Θα μπορούσα να είμαι τυφλή. Αλλά δεν ήμουνα κουφή. Και οι φωνές εξακολουθούσαν. «Προχώρα! Προχώρα»!!!
Κι όλος αυτός ο ατελείωτος δρόμος, όλη η κούραση, και η έντονη διάθεση να κλείσω τα μάτια μου για λίγο και να κοιμηθώ έναν αιώνα, δύο, ίσα που να φύγει η ένταση...
...κατέληξα στη Σπάρτη. Και το «προχώρα» σταμάτησε. Και στάθηκα στη θάλασσα, την είδα να αργοσαλεύει, να με καλεί μες στην αγκάλη της για να με νανουρίσει. Μα κάτι ακόμα μιλούσε μέσα μου. Και τις φωνές αυτές δεν τις σβήνεις. Τις αγροικάς μέχρι τέλους. Τις ακολούθησα κι ας είχαν γίνει πλέον ψίθυροι. Κι ώσπου ν’ ακούσω τον τελευταίο ανασαμό βρέθηκα πάνω απ’ τον γκρεμό. Καιάδας νομίζω πως λεγόταν. Και με περίμενε εκεί χρόνια το ξέρω! Και μόλις στάθηκα στο χείλος του με καλωσόρισε. Και ένας αέρας, -ένας αέρας σύντροφος- μου ταρακούνησε το είναι. Όπως μόνο ένας σύντροφος μπορεί να σε τραντάξει. Και γύρισα δεξιά, γύρισα αριστερά, μπας και δω το χαμόγελό σου και τα παιχνιδιάρικα μάτια σου. Κάτι μου φάνηκε στο βάθος να γυαλίζει, και νόμισα πως αναγνώρισα τη γραμμή των φρυδιών σου. Έκανα ένα βήμα μπροστά...
Οι φωνές σώπασαν.
Η Σπάρτη είναι ορεινή. Κάργα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου