Δυο παρά. Κάνω κούνια στην πλατεία. Έχω βγάλει βόλτα το σκυλί. Ή με έχει βγάλει βόλτα... δε θυμάμαι. Ψιλοβρέχει.... Αδιαφορώ. Έχει πιαστεί το σακάκι μου στην αλυσίδα. Αδιαφορώ. Σημασία έχει να φτάσω ψηλά! Οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Ούτε η ώρα, ούτε η ηλικία. Σημασία έχει το ψηλά. Να νιώσω αυτό το κενό στο στομάχι. Κουνώ τα πόδια μου. Το σκυλί βαρέθηκε να με κυνηγάει. Δε θα με πιάσει ποτέ! Από κάποιο παράθυρο ακούγονται κάποιοι να κάνουν έρωτα. Ταιριάζουν με το ρυθμό μου. Ανέλπιστο τρίο.
Έχει περάσει η βροχή το σακάκι. Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα κούνια? Ίσως οι ηλεκτρισμένες αστραπές στην ατμόσφαιρα μαζί με το κόκκινο καμπερνέ απόψε να κάνουν θαύματα. Πραγματικά αδιαφορώ. Μπορεί να είναι και στοιχείο του χαρακτήρα. Δε με ένοιαζε και ποτέ τι θα πουν οι άλλοι. Μόνο η μάνα μου με ένοιαζε τι θα πει. Και η μάνα μου τους υπολόγιζε. Αυτό μέχρι να πεθάνει ο πατέρας μου. Μετά είδε ότι κανένας δεν νοιάζεται αν πονάς και άρχισε να αδιαφορεί και αυτή. Νομίζω ότι αυτή η κούνια δεν μπορεί να φτάσει πιο ψηλά. Μόνο οι αντοχές μας μοιάζουν να μην έχουν όρια. Όλα τα υπόλοιπα έχουν.
Τρέχει πλέον νερό στη ραχοκοκαλιά μου. Το σκυλί έχει λουφάξει κάτω από την τσουλήθρα. Όταν ήμασταν πιτσιρίκια η τσουλήθρα ήταν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι. Τώρα μαζεύει σκουπίδια και ξερά φύλλα. Τότε ήταν η βασίλισσα που έστεκε δίπλα στον πιο τολμηρό. Ποιος τολμούσε να κατέβει με το κεφάλι και ανάποδα? Ποιος τολμούσε να την κατέβει όρθιος? Ήταν ο βασιλιάς! Η κούνια σταμάτησε. Το σκυλί το ακούω αχνά να κλαίει. Με έχει τυλίξει ένα πέπλο βροχής, έχω φτάσει σε άλλα μέρη. Μερικές φορές βρίσκεις τη λογική στα πιο παράλογα μονοπάτια. Στα πιο επικίνδυνα για την πνευματική σου υγεία.
Δυο και. Κάθομαι ασάλευτη πάνω στην κούνια στην πλατεία. Το σκυλί γύρισε σπίτι. Μάλλον! Έτσι κι αλλιώς βρέχει τόσο πολύ, που δεν το βλέπω. Τις πιο δυνατές στιγμές μας τις βιώνουμε μόνοι μας αντιμέτωποι με τα στοιχεία της φύσης. Γιατί η φύση είναι αυτή που έχουμε περισσότερο μέσα μας. Και είναι η πιο ανεξήγητη, η πιο μυστηριακή. Απόψε έκλαψα τελευταία φορά έναν χαμένο έρωτα. Και η φύση, μου έκανε την τιμή να με ακολουθήσει στο κλάμα. Καθαρτήρια, επίμονη, αυταρχική. Η φύση και το κόκκινο καμπερνέ. Μπλέχτηκε το κρασί με το αίμα και όλα πήραν διαστάσεις άλλες. Κόκκινες!
Όταν θα μεγαλώσω θα γίνω ελικόπτερο σου είχα πει. Θυμάσαι? Έγινα κάτι καλύτερο. Έγινα κλέφτης. Από αυτούς τους άσπρους που αιωρούνται στο αεράκι. Έγινα κλέφτης και αιωρούμαι χωρίς τουρμπίνες και έλικες. Αιωρούμαι και ανακαλύπτω την αξία της απόλυτης σιωπής. Αυτής που μου επέβαλες. Αυτής που διακόπτεται μόνο από βροντές και τον ήχο από τις σταγόνες που κατακρημνίζονται. Όταν μεγαλώσω θα γίνω γέφυρα. Για να μπορώ να ενώνω σπασμένες άκρες. Απέναντι όχθεις. Δυο βουνά. Εμένα και εσένα. Όταν μεγαλώσω θα γίνω γέφυρα για να περάσω απέναντι να σε πάρω αγκαλιά και να σου πω ... «σσσσσσσσσσσς τίποτα δεν έχει σημασία» .......................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου