Κάθε μέρα που ξανοίγει, μια καινούρια μάχη.
Κοιτάζω στον καθρέφτη.
Τι έμαθες? Τι πιστεύεις? Τι αγαπάς?
Χτες ήρθε ένας φίλος και μάκρυνε η κουβέντα
Τι ανακάλυψες? Τι σε ξάφνιασε? Για τί αναρρίγησες?
Μέχρι το μεσημέρι καταλαγιάζει η σκόνη της μάχης.
΄Ωρα για ανασυγκρότηση. Άλλαξε κάτι?
Ακτινογραφώ τον εαυτό μου χτες και σήμερα.
Βάζω τις πλάκες τη μια δίπλα στην άλλη.
Παίζω το παιχνίδι «Βρείτε τις διαφορές».
Όταν δε βρίσκω καμία, νοιώθω χαζή.
Μα δεν έμαθα τίποτα? Τι χαμένη μέρα!
Όσο μεγαλώνω, όλο και πιο πολύ μάχομαι τις πεποιηθήσεις μου.
Τα σιγουράκια.
Αυτά που με ματώνουν περισσότερο.
Καθώς περνούν οι μέρες, ανοίγω τα μάτια.
Σαν κουταβάκι αρχίζω να ξεχωρίζω σιλουέτες στη θολούρα.
Μα όλο μου ξεφεύγουν.
Κάτι έννοιες πολύτιμες, που είναι το κέντρο του κόσμου μου,
Κάθομαι και κοιτάζω.
Ελευθερία. Η πρώτη.
Κουνάω το κεφάλι. Τι βιασμένη λέξη!
Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάμματα.
Πίστη. Τι διεστραμμένη λέξη!
Τρομάζω όταν την ακούω απο άδεια στόματα.
Δεν πάω παραπέρα.
Με κουράζει η ματαιότητα με ωθεί η περιέργεια.
Ακόμα και αυτό μια μάχη.
Νομίζω η μεγαλύτερη είναι η μάχη της αδράνειας.
Να μη σταματήσω να ρωτάω, να μαθαίνω, να αμφισβητώ
Να μην καταλήξω ποτέ ήρεμη και περιστοιχισμένη
–νεκρή- απο τις πεποιηθήσεις μου.
Τι τραγική κατάληξη!
Θα ήθελα να ξυπνάω κάθε πρωί
Και να κοιτάζω τον κόσμο
Με τα μάτια ενός πεντάχρονου παιδιού.
Όλο θαυμασμό και περιέργεια.
Με όλους τους δρόμους ανοιχτούς να σεργιανίσω
Ειλικρινά και απλά να γνωρίσω τον κόσμο.
Τι δώρο! Κάθε μέρα να ανακαλύπτω εμένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου