Επιφάνειες...

Κοιτάω.

Κοιτάω απέναντι.

Όμορφο αγόρι. Βαθιά φωνή. Απο αυτές που με τραβάνε.

Μου χαμογελάει. Ανταποδίδω.

Ωραία επιφάνεια. Σκέφτομαι.

Όπως οι πάγκοι κουζίνας. Καλογυαλισμένη.

Αρχίζει να μιλάει.

Αναλύει την δική του κοσμοθεωρία.

Βλέπω.

Συνεχίζει και μιλάει.

Βλέπω βαθιά. 

Κενό.

Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ.

Χωρίς ενδιαφέρον ξαναγυρνάω στο κοίταγμα.

Ωραίο αγόρι. Υπνωτιστική φωνή. Απο αυτές που με νανουρίζουν.

Πήρε τη σιωπή μου για ενδιαφέρον. 

Εμβαθύνει. Αυτός.

Λήξη. Εγώ.

Οι πάγκοι της κουζίνας βγαίνουν στάνταρ σε 4 και 6 εκατοστά.

Αυτός δεν είναι καν 6.

«Θες νεράκι με τον καφέ σου»?

Διακόπτω και σηκώνομαι.

Πηγαίνω στην κουζίνα, ανοίγω το ψυγείο, 

βγάζω την γυάλινη μπουκάλα με το δροσερό νεράκι 

και ένα ποτήρι απο το ντουλάπι.

Τα ακουμπώ στον πάγκο.

Δεν μπορώ να αντισταθώ.

Τον χαϊδεύω...

Τόσο όμορφος!