Θάλασσες

΄Εχω δει τόσους ορίζοντες, τόσες θάλασσες μπλε, γαλάζιες,

θυμωμένες μολυβί, αυτές που θέλεις να κάνεις τσουλίθρα επάνω. 

Τόση αβάσταχτη ομορφιά. 

Τόσο μικρή εγώ να την μπορέσω. 

Κι όμως με θράσος αναμετριέμαι. 

Θα σε αντέξω ρε πνοή. 

Μικρή, ασήμαντη, αδαής εγώ. 

Πλέρια γνώση, αέναη κίνηση εσύ. 

Ορίστε! 

Σε πατώ πρώτο βήμα στο βράχο, 

κι εσύ αγριεύεις να μου δείξεις το αφεντικό. 

Κι εγώ μέσα μου προσκυνώ, αλλά ποτέ δε θα στο δείξω.

Κι άλλο βήμα στο σκέρτσο σου θα κάνω.

΄Ετσι νοιώθω. 

Την ομορφιά να κοινωνώ και ας με σκοτώσει. 

Φτάνει να με αφανίσει μέσα της. 

Ο καταληλότερος τάφος.