στατικός

Περνώ πολλές ώρες με τα μάτια ανοιχτά
Ο ύπνος είναι κάτι που πονάει
Κλείνω τα βλέφαρα και όλη η κούραση
Όλη αυτή η σάπια κούραση, η χτεσινή, η προχτεσινή,
Έρχεται και μου πιάνει τη ράχη.
Αλλά ο ύπνος αλλού.
Σε ένα καράβι, μακριά από μένα. Μακριά από δω
Και όλα μπορούν να γίνουν και το ξέρω
Μα είμαι αποσυντονισμένη.
Όλα γίνονται τώρα, και εγώ απέχω.

Ψάχνω να βρω μια συχνότητα.
ένα μεσαίο να έχει μόνο στατικό
Να γίνει η δική μου συχνότητα
Και όλα να συντονιστούν
Να κλείσω τα μάτια τη στιγμή που θα ‘ρθει ο ύπνος
Να ανοίξω τα μάτια όταν θα ‘ρθει εκείνος
Να φύγω επιτέλους όταν θέλω εγώ.

Και άλλα πολλά έχω να σου πω.
Κάτσε.
Δε θα καταλάβεις. Καλύτερα.
Σαν τα βλαμμένα κουλτουριάρικα θεατρικά
Που ντρέπεσαι να ομολογήσεις δυνατά ότι ήταν φόλα
Κάτσε.

Μη φεύγετε όλοι γιατί έφυγα εγώ.
Για κάποιον πρέπει να γυρίσω.
Γλυστράω κάθε μέρα.
Όλο και πιο μακριά
Και νόμιζα ότι είσαστε ονειροπαγίδες
Θα με πιάσετε. Μα δεν είμαι το όνειρο.

Πάω να βρω τον ύπνο στο καράβι.
Κι όταν τον βρω, μες στη χημεία
Θα έχω αποχτήσει συχνότητα.
Θα είναι δικός μου ο στατικός
Δε θα ακούς τίποτα
Μα θα ξέρεις πως σου μιλώ
Πιο πολύ απ όλα το τίποτα
Αυτό αγάπησα κι αυτό είμαι εγώ.