Τω ανυπαρκτο θεό

Τη μέρα που πέθανε ο θεός, είχα νικήσει το διάολο.
Μόνη είχα απομείνει σε ένα τυχαίο σύμπαν big bang.
Ήταν η μέρα που σκότωσα την τελευταία ελπίδα.
Και λέφτερη μπαινόβγαινα στον κήπο του Καζαντζάκη.

Η μέρα που πέθανε ο θεός ήταν ηλιόλουστη μα έκανε κρύο.
΄Εξω από ένα άσπρο κτήριο, περίμενα το λεωφορείο.
Κι όλα κυλούσαν φυσιολογικά, και οι ξένοι δίπλα μου όπως πάντα.
Κι εγώ κήδευα την ύπαρξη του σεμνά σε μια στάση.

Τη μέρα που πέθανε ο θεός ,άνοιξα την ακριβή body lotion.
Κι αφού η Δευτέρα παρουσία δε θα ρθει,
Λούστηκα μες στ’ αρώματα τ αμαρτωλά,
Κι έκανα όλες τις Κυριακές δικές μου μέρες.
Καλώς όρισα το τυχαίο, και το έβαλα στην κεφαλή του τραπεζιού.
Φάε, του είπα. Τέρμα οι νηστείες και οι δίαιτες.

Τη μέρα που πέθανε ο θεός,
Πήρα το συμβόλαιο της ζωής μου στα χέρια μου.
Το ‘σκισα και πέταξα τα κομματάκια του στην τύχη.
Αφέντη δεν έχω, αφού δεν έχω αριθμό.
Δεν έχω ελπίδα. Δεν έχω θεό.