Η θέση

Δεν θα συνηθίσω αυτή τη κενή θέση.
Θα υπάρχει εκεί. Θα της βάζω βάζα με φρέσκα λουλούδια,
Και τα κοτσάνια θα πέφτουν λίγο και θα την κρύβουν.
Μα εγώ θα ξέρω ότι υπάρχει εκεί.

Κανείς ποτέ δεν θα κάτσει.
Γιατί κανείς ποτέ δε θα τη δει.

Απ όταν έφυγες, οι μέρες είναι ίδιες.
Τα πρόσωπα που εξερευνούν το δικό μου ίδια.
Η γεύση απ τα φρούτα παραμένει ίδια.
Η μυρωδιά του έρωτά του ίδια.
Δεν μου λείπεις. Γιατί ξέρω πως έχεις αφήσει τη θέση σου κενή.
Όπως κάποιος που βάζει το πουλόβερ στην καρέκλα του καθώς φεύγει,
Σημαίνει πως θα ξαναγυρίσει.

Κι εγώ περιμένω. Να γυρίσεις.
Να μπουν τα πράγματα στη θέση τους για να αρχίσει πάλι όλος ο κόσμος να γυρίζει.
Ξέρεις, ο κόσμος σταμάτησε και η θέση είναι άδεια.
Κι εγώ εδώ είμαι. Περιμένω.
Και δεν με νοιάζει ούτε το πώς, ούτε το πότε.
Και δε με νοιάζει αν έρθεις σε γιορτή, ή μια μέρα καθημερινή.
Αν γλεντάει όλος ο κόσμος ή έτσι απλά εμφανιστείς.
Φτάνει να έρθεις, κι αυτή η θέση η κενή να γεμίσει όλη από σένα.
Γιατί όλα νομίζω πως μπορώ, εκτός από αυτό.
Να κουβαλάω το κενό και να ξέρω πως ποτέ πια δε θα γεμίσει.