Ξέρω πως είναι.

Ξέρω πως είναι.

Όλα άγονα φυτρώνουν στη χώρα του θανάτου

Νεκρά μπουμπούκια ξεροί μίσχοι.

Ξέρω πως είναι.

Να έχεις τόση θλίψη μέσα σου - να μην αντέχεις.

Να διπλώνεις την ύπαρξή σου ξανά και ξανά,

Για να περιορίσεις τον πόνο.

Μέχρι να γίνεις μια κουκίδα.

Χωρίς άλλη επιλογή από την έκρηξη.

Γιατί μάζεψες, μάζεψες,

και το ειδικό σου βάρος έγινε πια ασήκωτο.

Όπως συμβαίνει με τα’ αστέρια που εκρήγνυνται.

Όπως συμβαίνει με τα μπαλόνια που σκάνε.

…έχουν μαζέψει τόση ένταση…

Ξέρω πως είναι.

Κι έχω ξεσπάσει σε όσους δε φταίνε.

Κι έχω σπάσει δικά μου κι αλλότρια.

Κι έχω χάσει όποιο δίκιο και ανθρώπινη υπόσταση

…μεθώντας, βρίζοντας, καταριόντας.

Ξέρω πως είναι.

Να βλέπεις τοίχους όπου κι αν στραφείς.

Πειράζει που δεν αντέχω να βλέπω πια?