Πως αλλάζουν όλα...

Που πήγε το μυαλό?
Η αντοχή?
Η ελπίδα?

Που πήγε η ηλιόλουστη μέρα?
Η μυρωδιά του καφέ?
Το ξένοιαστο χουζούρεμα το πρωί?

Τι έγιναν οι στιγμές,
αυτές που ένοιωθες καλά που υπάρχεις?
Έτσι απλά.
Χωρίς αιτίες.

Σαν το ταγκό.
Ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω.
Καταλήγεις έτσι όλο και πιο πίσω.
Κοιτώντας μπροστά.
Όλο και πιο πίσω.

Κι αν μερικές φορές δεν αντέχω και λυγίζω,
Άκου με λίγο….
Αν δεν μπορώ να σταθώ και παραπατάω,
Νοιώσε με λίγο.

Είναι που ψάχνω να βρω μια ανάσα.
Μια μικρή ανάσα πριν κάνω βουτιά.
Έστω κι αν είναι μόνο για να ουρλιάξω.