Κάποτε είχαμε την πόρτα μας ανοιχτή να μπαίνουν τα στοιχεία. Ο άνεμος, το φως το χαλάζι, ο κουρασμένος που διψάει... Τα καθίζαμε στο τραπέζι της αυλής και τους δίναμε γλυκάκι σπιτικό. Βυσσινάδα. Πότε πότε λίγο γλυκό κρασί. Μπήκε κόσμος και ντουνιάς σ’ αυτό το σπίτι. Μπήκε θλίψη και δάκρυα, μπήκαν χαρές και νύχτες με κιθάρες, μπήκαν όμορφες και ευγενικές ψυχές και δυο τρεις μαύρες που έφυγαν γρήγορα.
Τώρα η πόρτα έκλεισε, κοιμάται θαρρείς ξεκουράζεται για λίγο. Δεν ξέρω πόσο. Θα ξανανοίξει να δεχτεί, θα βάλει τα καλά της, θα ανθίσουν τα λουλούδια στις γλάστρες δίπλα, και όλα θα λένε «Καλώς όρισες» και πάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου