Η Σοφία έχει Αλσχάιμερ.

Είναι κανείς εδώ?

Μιλάω με ντουβάρια γυμνά απο μνήμες.

Περπατώ στο δωμάτιο που άλλοτε ήταν γεμάτο με μουσικές και κουβέντες.

Είχε και κάτι μεγάλες μπαλκονόπορτες, που έμπαινε το φως και ο δροσερός αέρας.

Είχε. Τώρα όλα τα ανοίγματα έχουν κλείσει.

Ένας απόηχος, κάποιοι ψίθυροι και αυτό είναι όλο.

Έχουν φύγει όλοι. Μια σκια της ιδιοκτήτριας σαν κάδρο, σαν αρνητικό φωτογραφίας.

Είναι εδώ, μα δεν υπάρχει. Αναχώρησε πρώτη. Περιμένει το κορμί να ακολουθήσει.

Μιλάω με το αρνητικό, και με ρωτάει πότε θα πάμε σπίτι της.

«Μα είμαστε σπίτι σου γλυκιά μου». Απαντώ προσπαθώντας να δέσω σαν άγκυρα το νεοκλασικό με τη συνείδηση που φεύγει.

«Να, κοίτα! Αυτοί είναι οι δίσκοι σου. Αυτά τα βιβλία. Θυμάσαι που με είχες βάλει να τα αρχειοθετήσω»?

Χαμογελάει αχνά. Δεν θυμάται. Το βλέπω στο πρόσωπο, αλλά προσπαθεί να μη με απογοητεύσει..

Που πήγε? Κοιτάζω αυτά τα γλυκά μάτια που δεν θέλουν να με στενοχωρήσουν, και ψάχνω να βρω τη λάμψη. Εκείνη τη δύναμη. Τις αστείρευτες γνώσεις που με ζάλιζαν.

-«Είσαι καλά»? Μου ξεφεύγει. Δεν θέλω να ρωτάω. Οι ερωτήσεις την μπερδεύουν.

-«Ναι» απαντάει, «είχα πάει με τον Ιάκωβο... και είδαμε το συγκρότημα.... με εκείνο τον ντράμερ .... που ήταν το αγόρι της... μωρε δε θυμάμαι» ... ακατάλυπτες λέξεις...

Μόλις δημιούργησε μια σαπουνόφουσκα. Μπήκε μέσα, και υψώθηκε στον αέρα για λίγα δευτερόλεπτα. Όσο που έσκασε. Και προσγειώθηκε ανώμαλα, περισσότερο μπερδεμένη.

-«Δεν πειράζει, πάμε στο κρεβάτι σου να ξαπλώσεις»...

Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν γεμάτο χρώματα και μουσικές. Έξυπνες στιχομυθίες.

Τώρα κάτι μουντό, κάτι σαν ίχνος έχει πασπαλίσει τα πάντα.

Έφυγε ο μισός άνθρωπος, και ο υπόλοιπος αναχωρεί αργά και σπαραχτικά.

Καληνύχτα γλυκιά μου.

Άσε με να σε σκεπάσω.

Αύριο θα βρω κάτι ακόμα να λείπει.

Και δεν μπορώ να το δεχτώ. Δεν  θέλω.

ΚΛΕΦΤΗ! ΦΕΡΕ ΤΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΙΣΩ!