Οι μέρες περνάνε, ο καιρός περνάει.
Η θλίψη γιγαντώνει.
Πανικόβλητοι άνθρωποι αβοήθητοι κοιτάνε.
Τι να κάνουν?
Ποιος θα τους βοηθήσει?
Όλοι ψάχνουν ένα στήριγμα.
Μα τα στηρίγματα είναι σαθρά.
Ο μόνος τρόπος για να μην πέσεις είναι να σταθείς στα πόδια σου.
Να βρεις τον τρόπο, την λύσσα, την απελπισία, την αδυναμία, να τα γυρίσεις.
Να τα κάνεις δύναμη. Ανάκαρα. Πάθος.
Η αυτολύπηση πρέπει επιτέλους να βγει από την πόρτα.
Αν κάποιο όχημα μας πάει μακριά, θα είναι η ικανότητα μας να προσαρμοζόμαστε, να αλλάζουμε, να διακρινόμαστε.
Η λύπη για το χτες περισσεύει.
Αυτές τις στιγμές, που όλοι καταλαβαίνουμε στο πετσί μας πόσο πολύ έχει αλλάξει η εποχή,
Καλό θα ήταν να ντυθούμε ανάλογα, και να ξεχάσουμε τις ζέστες του ξένοιαστου καλοκαιριού μας.
Μερικές φορές, η διαδικασία της συνειδητοποίησης της πραγματικότητας, είναι πιο εξωπραγματική και από την πιο τρελή επιστημονική φαντασία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου