Νίκος Παπάζογλου Απόψε σιωπηλοί.

Ήταν η χρονιά του τέλους του πρώτου μεγάλου έρωτα.

Δεν ήξερα, και ποτέ πριν δεν με ένοιαζε τι άφηνα πίσω μου όταν έφευγα.

Μα τώρα, μετά το πρώτο μούδιασμα, μετά το μετάνιωμα,

δεν φανταζόμουν πως ο έρωτας πονάει έτσι.

Χαμένη και μόνη ανάμεσα στην παρέα μου βρέθηκα στο Αρχαίο Ωδείο.

Καλοκαίρι, φεστιβάλ, ζέστη, κόκκινη μπαντάνα στο λαιμό.

Όχι από άποψη, αλλά τυχαία.

Στη συναυλία του Νίκου Παπάζογλου.

Η πρώτη από τις πολλές δικές του που ακολούθησαν.

Καθόμουν στο δροσερό μάρμαρο, και δεν ένοιωθα,

Είχα δει τον πρώην μου νωρίτερα με μια όμορφη τύπισσα αγκαλιά.

΄Εκανα πως δεν μ’ ένοιαζε, δεν ήθελα να με νοιάζει, αλλά με ένοιαζε.

Με ξάφνιαζε το σκοτάδι που είχε κυλίσει στο μυαλό μου,

και δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτόν τον σωματικό πόνο.

Δεν άκουγα, δεν υπήρχα, σοκαρισμένη βυθιζόμουν σε μια θάλασσα από κόκκινες μπαντάνες.

Ποιοι είναι αυτοί, γιατί τραγουδάνε, πες τους να φύγουν…

Τίποτα δεν μπορούσε να με αγγίξει.

Είχα κατρακυλήσει βαθιά, και ήταν άσχημα εκεί που ήμουν.

Και μετά ακούστηκαν οι πρώτες νότες.

Ένα χέρι,- του Νίκου, βούτηξε και με ανέσυρε από εκεί.

μου ψιθύρισε: «Δεν είσαι μόνη».

Και άκουσα. Κοίταξα γύρω μου.

Με κλειστά μάτια τραγουδούσαν αυτό που ένοιωθα.

Κόκκινες μπαντάνες και αναμμένοι αναπτήρες.

΄Εμεινα ασάλευτη μέχρι την τελευταία νότα.

Πόναγε το ίδιο, αλλά δεν ήμουν μόνη.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, έχω χάσει την κόκκινη μπαντάνα και ο Νίκος μόλις έφυγε.

...Η ορφάνια εμφανίζεται με πολλούς παράξενους τρόπους.

Απόψε είμαστε κι οι δυο μας σιωπηλοί
ακόμα και οι λέξεις φοβήθηκαν τα χείλη
το ξέρω θα μου δώσεις ένα φιλί
και θα μου πεις να μείνουμε δυο φίλοι

Δε θέλω να 'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να 'ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι

Δώσ' μου λοιπόν το τελευταίο μας φιλί
και ας καπνίσουμε μαζί κι ένα τσιγάρο
και φύγε μη γυρίσεις να με δεις
δε θέλω να με βλέπεις να πονάω

Δε θέλω να 'μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί
Θέλω να μη θυμάμαι
κι ούτε να ξέρω πού θα πας και ποια είναι αυτή
Θέλω ένα όνειρο μονάχα να 'ναι
κι όταν ξυπνήσω το πρωί να είσαι εκεί
για να μου πεις να μη φοβάμαι

Στίχοι: Βάσω Αλαγιάννη
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου