Ό,τι πονάει

Kάτι τέτοιες στιγμές η απόσταση είναι βουνό, το τηλέφωνο πολύ κρύο.

Tο μυαλό μου πολύ αλλού παραδομένο.

Με πλακώνει ένας πόνος στο στήθος.

Για όλα τα πράγματα που θέλω να κάνω και δεν μπορώ,

για όλα όσα έκανα και δεν είναι αρκετά,

για ότι αγνόησα και τώρα το πληρώνω.

Πνίγομαι και πονάω σωματικά στην κυριολεξία.

Μερικές φορές πίνω και γελάω μέχρι να το εννοώ.

Άλλες γράφω μέχρι να μην υπάρχει τίποτα άλλο να γράψω.

Κάποιες , αναστενάζω βαθιά προσπαθώντας να πετάξω τον κόμπο.

Άλλες φορές μιλάω σε όποια ψυχή νομίζω ότι μπορεί να με ακούσει. ,

Τελειώνουν όμως όλα τα γιατροσόφια κάποτε.

Το αλκοόλ. Οι λέξεις. Οι ώμοι που έγερνα. Οι ανάσες.

Αυτό που μένει είναι …

Δεν ξέρω καν αν μένει κάτι.

Θα θελα να υπάρχει.

Γι αυτό οι άνθρωποι δημιούργησαν την ελπίδα.

Για να αντέξουν να ξημερώσει μια ακόμα ημέρα.