Τα σύμβολα

Πάμε? Μου λες.

Πάμε . Σου λέω.

Δε σου χαλάω χατίρι.

Κι ας μη θέλω να πάω εκεί που με πας.

Δεν έχει μείνει τίποτα εκεί.

Δεν υπάρχει κανείς.

Μόνο οι σκέψεις και η βαθιά μας λύπη.

Αυτές τις κουβαλώ μαζί μου παντού.

Δεν έχω ανάγκη το σκηνικό για να τις θυμηθώ.

Πάμε? Μου λες.

Έχεις ανάγκη από τα σύμβολα. Κάτι χειροπιαστό.

Εμένα όλη η τελετουργία πλέον με ξενίζει.

Δεν είναι εδώ, θέλω να σου ψιθυρίσω στο αυτί.

Αλλά δεν γνωρίζω να απαντήσω στην επόμενη ερώτηση σου…

«που είναι»? …. Έτσι, σιωπώ.

Μετά θυμάμαι πως διάβασα στο «Η ψυχή των πραγμάτων» της Ελένης Γκίκα, σχόλιο για την «Αισιοδοξία» του Καρυωτάκη.

«Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι,

Περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει,

Και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα

Κάτι που δίνει στα πράγματα χρώμα»

Καιρός να ξαναβρούμε την ψυχή των πραγμάτων, λοιπόν.

Για να μη χάσουμε και τη δική μας, εντελώς.

Εξάλλου, ότι αξίζει ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται κι είναι πάντοτε εδώ.

Ακουμπάω το μάρμαρο. Τι ατυχής επιλογή υλικού!

Τριαντάφυλλα που οργιάζουν τρεφόμενα απ το χώμα έπρεπε να υπάρχουν εδώ.

Μυρωδάτα, κατακόκκινα, ζωηρά.

Κάτι να αντισταθμίσει τόσο θάνατο μαζεμένο σε λίγα τετραγωνικά.

Δεν είναι εδώ. Θέλω να σου ψιθυρίσω.

Μα δε το κάνω.

Και ας γνωρίζω πια την απάντηση στην επόμενη ερώτηση σου.

-«που είναι»?

-Είναι παντού.

Μα θα το βρεις κι αυτό μόνος σου...