Το άσπρο δωμάτιο.

Καθένας μας φοβάται διαφορετικά πράγματα.

Εγώ φοβάμαι τα άσπρα δωμάτια. Με τους εκτυφλωτικούς τοίχους.

Τη μυρωδιά του απολυμαντικού. Τους ραγισμένους σοβάδες.

Την εικόνα του Χρηστού. Τα κιτρινισμένα προσευχητάρια.

Έρχονται στιγμές που στέκεσαι μπροστά στο φόβο σου.

Αναμετριέσαι μαζί του.

Βγαίνεις λιγότερος ή ξεφεύγεις, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει που στέκεσαι μπροστά του.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Και αν συχνάζουν οι φορές, ο φόβος υποχωρεί.

Μαθαίνεις να υπάρχεις μαζί του.

Σε κρατάει γλυκά απ το χέρι.

Βρίσκεις ένα κρυφό σύντροφο.

Και δεν είσαι πια μόνος.

Ξέρεις πως δεν θα φύγει ποτέ.

Κι αν φοβάσαι,

Μαθαίνεις να αντέχεις.