Κάθε λίγο διάστημα, η μόδα της εποχής να το πω? Επιδημική ασθένεια να το πω? Ακούω τις ίδιες φράσεις απο όλους γύρω μου. Λίγο καιρό πριν το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν τα δάνεια. Κανένας δεν είχε λεφτά. Όλοι έτρεχαν να δανειστούν απο φίλους, να βγάλουν δάνεια απο τράπεζες, μέχρι που καταχρεώθηκαν όλοι και δεν πήγαινε άλλο, έμαθαν να ζουν με την καμπάνα πάνω απο το κεφάλι τους. Επίσης για ένα διάστημα είχαμε έξαρση στην αγορά δίτροχου. Οι μισοί ήθελαν να αλλάξουν τις μηχανές που είχαν και αυτοί που δεν είχαν ήθελαν να αγοράσουν καινούριες. Τακτοποιήθηκε και αυτός ο οργασμός. Τώρα παρκάρουν παντός είδους δίτροχα έξω απο το σπίτι μου. Μετά έπεσε επιδημία με αρρώστιες. Τίποτε ευχάριστο σε όλο αυτό, καμία χαρά να βγαίνεις απο το ένα νοσοκομείο που επισκέπτεσαι τον έναν για να πας στο άλλο νοσοκομείο να επισκεφθείς τον άλλον. Ξεσυνερίστηκαν όλοι ο ένας με τον άλλο και είχαμε κρούσματα απο παντού. Τώρα είμαστε στη περίοδο της κούρασης. Όλοι οι φίλοι μου έχουν μαύρα μάτια απο την κούραση. Παραπατάνε, νυστάζουν, σιχτιρίζουν, δουλεύουν απο το πρωί μέχρι το βράδυ και δεν τους φτάνουν οι ώρες. Απίστευτη κούραση. Δυο δουλειές, (για να βγάλουν τα δάνεια που λέγαμε νωρίτερα), αυξημένες υποχρεώσεις (να τρέξουν γι αυτούς που αναρρώνουν), να τους αφήνει η μηχανή και να τρέχουν μετά χωρίς μεταφορικό, ένα αλαλούμ, ένα πανικόβλητο τρεχαλητό που καταλήγει μπροστά στο μαξιλάρι το βράδυ που απο την πολύ την κούραση δεν έρχεται ο ύπνος. Στριφογυρνούν για να βολέψουν το πονεμένο κορμάκι τους, στριφογυρνούν γιατί αγχώνονται για το τρέξιμο της επόμενης μέρας, κούραση είναι και αυτή η πάλη με το μαξιλάρι. Όχι ξεκούραση. Μετά κοιτάω το δικό μου καθρέφτη και τα δικά μου ανακατεμένα σεντόνια, πόσο θέλω να ξαναγυρίσω να κλείσω τα μάτια και να ξεχάσω για μια εβδομάδα ότι υπάρχει κάτι άλλο πέρα απο τον ευλογημένο τον Ορφέα. Νομίζω ότι αυτή τη φορά με πήρε και μένα η μπάλα. Η μόδα της εποχής να το πω - επιδημική ασθένεια? Τα μαύρα μου μάτια κάνουν παρέα σε αυτά των φίλων μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου