Γιατί μου αρέσει ο Πλούτωνας...

Ξέρω - ξέρω, όχι πια σκέτος πλανήτης,

μα πλανήτης νάνος που αρέσκεται σε μεγάλες βόλτες στο σύμπαν.

Μοναχικός και αμφιλεγόμενος

Χωρίς εμφανή προσόντα. Μονόχνωτος.

Δεν παίζει καλά με τους υπόλοιπους.

Προσθέτει μια μικρή τσαχπινιά στο βαρυτικό πεδίο του Ουρανού.

Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτόν.

Κι ας μην τον θέλει ούτε η μάνα του...  Ταυτίζομαι.

Ο Πλούτωνας  λοιπόν.... μικρός και άσχημος.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα.

Ο τελευταίος σε ανακάλυψη πλανήτης.

Ο πρώτος που απορίφθηκε απο την εκλεκτή οικογένεια.

Βολτάρει περιφέροντας την καρδιά του στο μανίκι του.

Να φαίνεται, να δίνει στόχο, γιατί δεν μασάει και δεν το παίζει νταής

όπως ο Κρόνος που περιφέρει την καταιγίδα του.

Το όνομα του απο τον άρχοντα του Kάτω κόσμου,

Βρέθηκε ξαφνικά να βολτάρει με την παρέα του δορυφόρου του

Χάροντα απο το ‘78 και μετά.

...και μετά και μετά, κι άλλοι βράχοι στη μέση του πουθενά αβγάτισαν την παρέα.

Η Νύχτα, η Ύδρα, ο Κέρβερος, έγιναν συμμορία.

Και δικαιώνουν την Ελληνική μυθολογία ως κακόφημα

και παραπεταμένα τέκνα που κανείς δεν θέλει να σκέφτεται πως υπάρχουν.

Καθώς θα απομακρύνεται απο τον ήλιο,

και για τα επόμενα διακόσια χρόνια,

θα πέσει σε χειμερία νάρκη.

Η ελάχιστη ατμόσφαιρά του,

θα παγώσει και θα πέσει πάνω στα παγόβουνα του σαν νιφάδες κορν φλέικς

και θα κοιμηθεί μέχρι να ξανα πλησιάσει τον ήλιο.

Διακόσια χρονια ωραία κοιμωμένη.

Ταυτίζομαι στο κοιμωμένη και ευελπιστώ σεμνά για το ωραία. 

“There ain't no room for a hopeless sinner”  

George Michael… (I love him).

(Άσχετο για σένα, σχετικότατο για μένα).