Τα πρώτα μας βήματα...

...τα κάναμε φορώντας κάτι καλτσάκια, μέσα στις ανοιχτές αγκαλιές αυτών που μας ενθάρρυναν.

 Στην αρχή, πέφταμε πολύ. Κλαίγαμε. Πεισμώναμε. Ξανασηκωνόμασταν. 

Μετά μάθαμε.

Πέφταμε λιγότερο, αλλά πάντα κλαίγαμε, πεισμώναμε, ξανασηκωνόμασταν.

 Σημαντικό είναι να υπάρχει πάντα εκεί γύρω μια άξια ανοιχτή αγκαλιά να μας βοηθήσει να σηκωθούμε.

Ή ενίοτε να μην πέσουμε...