Το τούνελ

Έρχεται μια ωραία μέρα ένας κύριος που τον λένε Κανελλόπουλο.

Σε κοιτάει με αυτό το μισοβαριεστημένο ύφος του πολύξερου γιατρού,

Και σου λέει κοφτά.

«Τι περιμένεις? Βαδίζει σ’ ένα τούνελ που σιγά σιγά σβήνει το φώς»

Τρως μια ξανάστροφη και βλέπεις πουλάκια.

Θέλεις να του δώσεις μια ξανάστροφη να δει πουλάκια.

………….

Πολλούς αιώνες μετά, γυρίζεις και βλέπεις τα μάτια.

Μερικές φορές, δε βλέπεις ολόκληρους ανθρώπους, βλέπεις μάτια.

Τα χεις ξαναδεί αυτά τα μάτια. Άλλη μια φορά.

Τα δάκρυα, τα μάτια, τα δάκρυα, τα δάκρυα, τα δάκρυα…

Περνάνε και άλλοι αιώνες.

Ένα όμορφο πρωί ξυπνάς κι αποφασίζεις.

Αν τα μάτια μας λάμπουν, θα είναι από χαμόγελα.

Όχι δάκρυα. Το υπόσχεσαι?

Το υπόσχομαι.

Ήρθε η ώρα της μάχης.

Αυτή τη φορά στρατιώτη μου πέτα την πανοπλία.

Αρκετά σε βάρυνε όλο αυτό το ατσάλι.

Αυτή τη φορά στρατιώτη μου, θα πάρουμε ένα φτυάρι.

Μια αξίνα, έναν μετροπόντικα.

Θα σκάψουμε το τούνελ να γίνει μακρύ, να γίνει ευρύχωρο να γίνει μεγάλο.

Θα βάλουμε φώτα παντού.

Αυτή τη φορά στρατιώτη μου θα παλέψουμε για την κάθε μέρα.

Με χαμόγελα, φτυαριές, λάμπες φθορίου μπαγιονέ, και τραγούδια.

Γιατί στο πα?

Τι είναι οι μάχες χωρίς τραγούδια?

Μη φοβάσαι.

Εγώ είμαι εδώ και ξέρω από μάχες...και τραγούδια.