Ονειρο-παγίδα

Εγώ είχα κάτι όνειρα να πιάσω.

Γι αυτό και τα κυνήγησα ως τα πέρατα.

Κι όταν η μάνα μου με φώναξε να γυρίσω,

Πειθήνια συμμορφώθηκα στην ώρα της σ-τροφής.

Εγώ, είχα κάτι όνειρα ν ακολουθήσω.

Γι αυτό κι όταν η ζωή σκότωσε τα όνειρα αυτών που αγαπούσα,

Παράτησα τα δικά μου, κι έστρεξα να μπαλώσω τους ανέμους που ουρλίαζανε.

Μα οι ανέμοι δεν μπαλώνονται. Το ήξερα από τότε.

Έκανα το παν για να δώσω νόημα στο παράλογο.

Το πρέπει είναι βαρύ και μερικές φορές ηλίθιο.

Εγώ είχα κάτι όνειρα να τελειώσω.

Και τώρα, ένα βήμα πριν απ το φευγιό,

Μετράω βήματα θυσίες και αγάπες.

Και βγαίνω ίσα στο λογαριασμό…..

Τα όνειρα, είναι η μεγαλύτερη μας τιμωρία