Η έκφραση.

Μαραμένο πράμα η έκφραση.

Ραγισμένα φύλλα στο πάτωμα.

Τελικά φτιάχνουμε αυτό που ισοπεδώνει το Γολγοθά μας, ή μαϊμουδίζουμε τα γούστα των άλλων?

Μεγάλη κουβέντα.

Εγώ μόνο αυτό ξέρω.

Κάθε φορά που προσπάθησα να αρέσει αυτό που εκφράζω

Έβγαζα κάτι φαμφαρονισμούς που ντρεπόμουν να διαβάσω.

Κι όταν είπα αυτό που μου έγδερνε την ψυχούλα αληθινά,

το έκανα χωρίς ατζέντα, χωρίς όμορφες λέξεις, χωρίς να το συνειδητοποιώ,

σχεδόν με ακούσια συμμετοχή.

Γυμνά, και από ανάγκη.

Ανάγκη αναπνοής. Όχι ανάγκη έκφρασης.

Να βάλεις τον εαυτό σου μέσα στο δημιούργημα σου, δεν είναι και δύσκολο.

Φτάνει, να μη σου φέρεσαι με ιδιάζουσα σοβαρότητα.