...ή το αβγό την κότα?

Στην αρχή της ζωής μας είμαστε αβγά.
Τέλεια οβάλ, λευκά, αψεγάδιαστα αβγά.
Δεν γνωρίζουμε τίποτα, είμαστε ζεστά απο τον κώλο της κότας.
Περήφανα αδαή, ατσάκιστα βλαμμένα.
Μετά ανοίγουμε τα ματάκια μας, ή μάλλον η ζωή μας τα ανοίγει.
Και εκεί γίνεται το μεγάλο φαγοπότι.

Άλλα σπάνε με το πρώτο, αδύναμα γαρ, γίνονται ομελέτα,
για να ταίσουν το αδηφάγο τίποτα.

Άλλα κλούβια εκ γενετής ή στην πορεία ζαβά,
υπάρχουν για να δυσκολεύονται και να δυσκολεύουν.
Τα αγνοώ γιατί επιμορφάνουν έστω και άγαρμπα τα υπόλοιπα.

Άλλα ραγίζουν, αλλά με την ψυχή στο στόμα
καταφέρνουν να κρατήσουν ασπράδι και κρόκο,
με μερικές μικρές απώλειες.
Επαναπροσδιορίζουν και διαμορφώνουν τον βίο τους,
και έτσι αναγνωρίζουν σιγά σιγά τη θνητότητα τους.

Υπάρχουν και ορισμένα, τραγικά και κωλόφαρδα ταυτόχρονα,
που έπεσαν απο μεγάλο ύψος, αλλά ο Θεός των αβγών τα φύλαξε.
Δεν έπαθαν τίποτε εξωτερικά.
Εσωτερικά μπορεί να τσακίστηκαν,
να πήγε ο Βόρειος στο Νότιο πόλο, να έγιναν ομελέτα....
Απ έξω όμως... Κυρίες.
Λίγο στη μούρη μερικές φορές, μοιάζουν να αναρρωτιούνται.
"Τί έγινε ρε παιδιά"...

Αυτά τα αβγά μου προκαλούν αρχέγονα μητρικά συναισθήματα.
Θέλω να τα βάλω κάτω απο τα φτερά μου.
Να τους πω οτι δεν τρέχει τίποτα, ουδείς ατσάκιστος, 
κι ας είναι ψέμα.
Τα αβγά δεν καταλαβαίνουν πολλά 
για το μαύρο χιούμορ του σύμπαντος.
Οι πολλές φιλοσοφίες τα κουράζουν, 
τους ζαλίζουν το οξύμωρο "π" τους. 
Γιατί γνωρίζουν το νόημα της ζωής απο ένστικτο,
επειδή η επεξήγηση χάθηκε με το πρωτότυπο.


...κάπου σε αυτή την ιστορία, απο αβγό έγινα κότα.
Χουντίνι η έρμη η φύση έτσι?